Kodeks powstał celem poszanowania godności i wartości Dzieci-Pacjentów dr n. med. Anny Modrzejewskiej prowadzącej INDYWIDUALNĄ SPECJALISTYCZNĄ PRAKTYKĘ LEKARSKĄ.
Dobro i bezpieczeństwo dzieci jest dla mnie najważniejsze. Jako lekarz prowadzący INDYWIDUALNĄ SPECJALISTYCZNĄ PRAKTYKĘ LEKARSKĄ zobowiązuję się do wdrożenia i stosowania poniższych zasad, reagowania i zgłaszania odpowiednim podmiotom obraźliwych, niewłaściwych, dyskryminacyjnych zachowań oraz naruszeń.
W kontakcie z Pacjentami – Dziećmi kieruję się uniwersalnymi wartościami, jakimi są: szacunek, życzliwość oraz zrozumienie.
KOMUNIKACJA Z PACJENTAMI
- Lekarz zaczyna od przedstawienia siebie i swojej funkcji. Jeśli wie, że Pacjent może nie zrozumieć jego stanowiska, krótko wytłumaczy mu czym się zajmuje.
- Pozwala Pacjentowi-Dziecku na wypowiadanie się w każdej kwestii, także w zakresie ochrony zdrowia. Pamięta, że Pacjent powyżej 16 ż. ma prawo do pełnej informacji medycznej i decydowania o procesie diagnostyczno-terapeutycznym.
- Każdą wypowiedź Pacjenta traktuje z należytą uwagą. Odpowiada na pytania Dziecka-Pacjenta zgodnie z prawdą, dostosowując komunikat do jego możliwości (wieku, stanu emocjonalnego, poziomu rozwoju i sytuacji, w której się znajduje). Wyraża się prosto i Jeśli ma wątpliwości, czy Pacjent go zrozumiał, zapyta. Upewnia się także, że Pacjent wie, że może zadawać lekarzowi pytania.
- Lekarz stara się informować na bieżąco o przebiegu procesu diagnostyczno- terapeutycznego. Jeśli coś jest dla Dziecka-Pacjenta niezrozumiałe, stara się to wytłumaczyć prostym językiem.
- Lekarz nie zawstydza Dziecka-Pacjenta używając skomplikowanego języka i terminów medycznych, których może nie zrozumieć.
POTRZEBY DZIECKA-PACJENTA
- Każdy Pacjent może reagować inaczej nawet w tej samej sytuacji. Składa się na to wiele czynników, takich jak poziom rozwoju, wiek, stan emocjonalny, dotychczasowe doświadczenia. Lekarz stara się poznać potrzeby Pacjentów i próbuje na nie odpowiadać, o ile to możliwe.
- Lekarz zapewnia Dziecku-Pacjentowi sprawczość. Zapyta jak może się do niego zwracać. Traktuje Pacjentów podmiotowo. Stara się prowadzić rozmowę bezpośrednio z Pacjentem, nie omawia jego sytuacji ponad jego głową z pominięciem jego osoby.
KONTAKT FIZYCZNY
- Podczas wykonywania badań lekarz zapewnia obecność rodzica/opiekuna dziecka lub innej osoby z personelu placówki.
- Kontakt fizyczny nie wynikający ze względów medycznych jest dopuszczalny, o ile jest stosowny i odpowiada na potrzeby Dziecka-Pacjenta, czyli uwzględnia wiek Pacjenta, etap rozwojowy, kontekst kulturowy i Zawsze wtedy należy zapytać Dziecko-Pacjenta o zgodę.
RELACJE Z RODZICAMI/OPIEKUNAMI PACJENTÓW
- Lekarz informuje rodziców/opiekunów na bieżąco o przebiegu procesu diagnostyczno-terapeutycznego. Zachowuje prostotę językową, nie zawstydza specjalistycznymi terminami medycznymi, których wie, że rodzic/opiekun może nie zrozumieć. Odpowiada na pytania i upewnia się, że rodzic ma poczucie otwartości na możliwość zadawania pytań.
- Lekarz ufa rodzicielskiej/opiekuńczej znajomości potrzeb i zachowań Zapyta, co dziecko lubi czego nie lubi. Zapyta, czy dziecko ma jakieś szczególne potrzeby, stara się brać je pod uwagę.
- Lekarz zachowuje wyrozumiałość dla rodziców/opiekunów, pamięta, że często znajdują się oni w obcym otoczeniu i dużym stresie.
OCHRONA PRZED KRZYWDZENIEM
- Lekarz reaguje za każdym razem, kiedy jest świadkiem krzywdzenia lub podejrzewa krzywdzenie dziecka.
- Jeśli jest świadkiem nieszanowania granic dziecka, mówienia nieprawdy, straszenia, umniejszania znaczenia potrzeb i problemów dziecka, zwraca uwagę na niestosowane zachowanie i przypomina o obowiązujących zasadach.
LEKARZ NIGDY TEGO NIE ROBI
- Nie ocenia pochopnie Dziecka-Pacjenta i jego rodziny/opiekunów in. przez pryzmat statusu społecznego, materialnego lub pochodzenia. Niedozwolone są przejawy jakiejkolwiek formy dyskryminacji i nierównego traktowania.
- Nie przekazuje danych osobowych i Zachowuje w tajemnicy także te informacje, które udało mu się ustalić samodzielnie.
- Nigdy nie mówi Dziecku-Pacjentowi nieprawdy, jest szczery, gdy dziecko pyta, czy taka procedura będzie bolała. Jeśli tak, odpowiada, że może boleć, nie mówi, że nie będzie bolało, jeśli wie, że będzie.
- Nie zaprzecza odczuciom Dziecka-Pacjenta. Jeśli dziecko mówi, że czuje się w taki sposób, to tak właśnie jest. Nie mówi, że nie może się tak czuć.
- Nie upokarza dziecka np. poprzez niestosowne komentarze, powierzchowną ocenę czy porównanie z innymi Pacjentami.
- Nie szantażuje i nie zastrasza Dziecka-Pacjenta celem nakłonienia do poddania się wykonaniu danej czynności.
- Nie prowokuje nieodpowiednich kontaktów z dziećmi, utrzymuje odpowiednie granice w kontaktach z dziećmi.
- Nie krzyczy, nie obraża, nie wyzywa, nie popycha i nie stosuje jakichkolwiek zachowań naruszających godność Dzieci-Pacjentów.
Podpisując niniejszy kodeks, oświadczam, iż nie istnieją żadne powody i przeciwskazania do mojej pracy z dziećmi.
Oświadczam, iż nie byłam/am karana/y za przestępstwo na szkodę dzieci ani nie toczy się wobec mnie żadne postępowanie w tym zakresie. Zobowiązuję się do natychmiastowego poinformowania bezpośredniego przełożonego na piśmie o postawieniu mi zarzutów lub wszczęciu jakiegokolwiek postępowania karnego lub dyscyplinarnego.
Oświadczam, że zapoznałem się z Kodeksem Bezpiecznych Relacji Pacjent-Personel i zobowiązuję się do jego przestrzegania.
Szczecin, dnia 01.09.2025